Het is dat reizen op dit moment nauwelijks mogelijk is, maar anders zouden de Verenigde Staten geheel onderaan mijn lijst met mogelijke toeristische bestemmingen staan. Ga maar na: een land waar een oliedomme schreeuwlelijk niet alleen vier jaar geleden tot president is verkozen - door een eigenaardigheid in het electoraal systeem met miljoenen stemmen minder... Lees verder →
Het is een van de merkwaardigste straten van Amsterdam, heb ik altijd gevonden - het eind van de Sarphatistraat, tussen Muiderpoort en de molen De Gooyer, tegenover Artis. En mijn fascinatie is er niet minder op geworden sinds ik weet wat het is, deze 278 meter lange, imposante maar ook wat somber ogende, ononderbroken gevelwand... Lees verder →
Hoe wordt iemand wie hij (of zij) is? En hoe beschrijf je het leven van iemand die er niet meer is? Valt de mens samen met een identiteit, om een modeterm te gebruiken? Of is hij het product van zijn sociale omgeving en de cultuur waaruit hij voortkomt? De Franse historicus Christophe Granger poogt deze... Lees verder →
Onder de belangrijke gebeurtenissen van 2020 die door de pandemie niet de aandacht kregen die ze verdienden, is - naar mijn mening - de oorlog om Nagorno-Karabach. We zijn er, als Europeanen, de afgelopen jaren aan gewend geraakt dat in onze nabijheid langdurige burgeroorlogen woeden - Syrië is het jongste voorbeeld. Maar in het geval... Lees verder →
De redactie van 'Argus' - een sympathiek, tweewekelijks opinieblad - was op de gedachte gekomen om voor het Kerstnummer een gesprek te organiseren tussen Karel van Wolferen, de man achter het complot-gerichte maandblad 'Gezond verstand', en schrijver dezes. De gedachte van Argus was dat het wellicht aardig zou zijn twee voormalige correspondenten van NRC Handelsblad,... Lees verder →
Dat lijkt een vrouw naar mijn hart: nooit de deur uit zonder een dolk onder haar kleren. Want Eliza Gilbert (1821-1861), beter bekend als Lola Montez, was niet voor de poes. Wie haar tegenwerkte of dwars zat, kon op z'n minst op een oorvijg rekenen, of een met het manipuleren van dolk of pistool kracht... Lees verder →
De pandemie doet iets met de tijdsbeleving. Aan het jaar 2020 lijkt maar geen einde te komen. Vaste bakens in onze beleving van dit onzalige jaar - de zomervakantie, de ochtendspits, het kerstdiner met de familie, het dansfeest op Oudejaarsavond - vallen weg of staan tenminste sterk onder druk. Er is alleen nog maar dat,... Lees verder →
Het was na bijna vijf jaar wel een beetje een verslaving geworden. Zo gauw als vorige maand duidelijk was dat niet Trump maar Biden de Amerikaanse presidentsverkiezingen had gewonnen, had ik mijn browser ontdaan van alle bookmarks van Twitter-accounts die mij staat stelden van dag tot dag, of van uur tot uur desnoods, de wandaden... Lees verder →
Wat moet dat een fijn gevoel zijn: weten dat je het historisch gelijk aan je zijde hebt, dat je meehelpt aan een mondiale revolutie die een einde zal maken aan alle onrecht en uitbuiting, dat je er bij bent op het moment dat de mensheid die laatste, beslissende stap zal zetten naar een nieuwe, betere... Lees verder →
'Domina'. 'Toni, het mooie schildersmodel'. 'Het geheime bordeel'. 'Lou-lou, het Parijsche naaktdanseresje'. Het zijn zomaar wat titels van erotische-, of zelfs pornografische romans die in Nederland in de handel waren rond 1930 - het jaar waarin het "Rijksbureau betreffende de Bestrijding van den Handel in Vrouwen en Kinderen en van den Handel in Ontuchtige Uitgaven'... Lees verder →
We'll always have Paris 