(7-11-2013) Eigenlijk had ik de nieuwe Paris Review gekocht voor nieuwe gedichten van Charles Simic en Frederick Seidel, en een interview met Emmanuel Carrère, maar eenmaal bladerend merkte ik, tot mijn verbazing, dat het kind in klederdracht op de voorplaat van het Amerikaanse tijdschrift een Nederlands meisje in klederdracht is. De foto maakt deel uit van een... Lees verder →
(4-11-2013) Wel een waagstuk: een oud interview uit 1979 in boekvorm publiceren, inclusief de 4/5 van de oorspronkelijke tekst die niet in Rolling Stone terecht gekomen was. Journalistiek laat zich vaak moeilijk opwarmen. Jonathan Cott heeft het nu gedaan met zijn lange vraaggesprek met Susan Sontag. Het boekje bewijst vooral hoe invloedrijk Sontag geweest is op hedendaagse... Lees verder →
(14-2-2014) Op een avond geeft de vrouw van wie je zo lang gedroomd hebt zich aan je. Het is een angstige ervaring die de minnaar, liggend naast zijn slapende geliefde, bezorgd en piekerend achterlaat. Zo begint Een avond bij Claire van Gajto Gazdanov uit 1929. Ofschoon ik die situatie persoonlijk nooit op deze manier heb beleefd, kan... Lees verder →
(7-12-2015) Tussen 2000 en 2005 was Enric Marco (1921), als ex-verzetsstrijder tegen het fascisme en ex-bewoner van het Nazi-concentratiekamp Flossenbürg, een graag - en veel - geziene gast in Spaanse televisieprogramma’s. Eindelijk eens een Spanjaard die pal gestaan, ook nadat zijn woonplaats Barcelona in 1939, aan het eind van de Spaanse burgeroorlog, door de zegevierende... Lees verder →
(16-1-2014) George Sand (1804-1876) geloofde in de Vooruitgang, maar als je kijkt naar de ontwikkeling van de sociale positie van vrouwen - een van Sands favoriete preoccupaties - wordt je als 21-ste-eeuwer zeker geen deelgenoot van dat geloof. Martine Reid, die aan Sand een aardige, maar wat erg feitelijke biografie heeft gewijd, acht haar zelfs... Lees verder →
(4-2-2014) De jongste bundel van Henk Wesseling is, zoals gewoonlijk, weer buitengewoon schrander en onderhoudend uitgevallen. Wesseling - aan wie ik, maar dat gaan we hier niet behandelen, persoonlijk veel te danken heb - verstaat de kunst van de superieure nonchalance. Het sterkste staaltje daarvan vond ik de verschijning van het boek Verdeel en heers in 1991,... Lees verder →
Dit WordPress-blog is een voortzetting van een blog onder dezelfde naam op Tumblr. De nieuwe censuur op Tumblr heeft me ertoe gebracht te verhuizen. Niet alles is overigens overgenomen - sommige blogs kwamen me verouderd of onbeholpen voor. Voor het oude blog zie: http://rcvandenboogaard.tumblr.com/archive
We'll always have Paris 