De massamoord in Babi Jar, een ravijn bij de Oekraïense hoofdstad Kiev, is al sinds 1941 inzet van ideologische taboes en touwtrekkerij. Oekraïense nationalisten kunnen niet verkroppen dat aandacht wordt besteed aan de betrokkenheid van hun ideologische voorlopers bij deze door de Nazi's georganiseerde massa-executies. In de Sovjet-Unie mocht niet worden gezegd dat de slachtoffers... Lees verder →
Pablo Picasso werd in 1881 in Malaga als Spanjaard geboren en overleed in 1973 in Frankrijk, nog steeds als Spanjaard. Dat was twee jaar voor de dood van Franco en Picasso had zijn belofte gestand gedaan om Spanje niet meer te bezoeken zo lang deze overwinnaar in de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) aan de macht zou... Lees verder →
Elvis Presley (1935-1977) was een wereldster, maar zelf heeft hij niet in een ander land opgetreden dan de Verenigde Staten. Toch heeft een verblijf in het buitenland veel bijgedragen aan de bekendheid van dit symbool van 'the American way of life': Elvis' diensttijd tussen 1958 en 1960. Als hij gewild had, was er ongetwijfeld wel... Lees verder →
Als oprichter van de nieuwe omroep Ongehoord Nederland opereert voormalig oorlogsverslaggever Arnold Karskens nu aan een heel ander front. Als iemand die je kent van het pad raakt, rijst onwillekeurig de vraag: hoe is dat zo gekomen? Is hij gek of ben je het zelf? DEZE WEEK IN 'DE GROENE AMSTERDAMMER'. OP PAPIER OF DIGITAAL... Lees verder →
"Je hoort tegenwoordig vaak spreken over de 'identiteit'. Die zou erg belangrijk zijn. Maar om U de waarheid te zeggen, meneer Van den Boogaard: ik heb geen idee wat 'identiteit' zou kunnen beduiden. Wat is onze identiteit? Weet ik het? Weet U het?". Aan het woord hier, in mijn geheugen, is de geleerde Sem Dresden... Lees verder →
Wat ik me al jaren afvraag: waarom noemen we de neo-rechtse-, anti-rationele- en xenofobe politieke stromingen van nu eigenlijk niet gewoon 'fascisme'? Ik dacht dat al ten tijde van de opkomst van Pim Fortuyn, die in de samenleving iets teweeg bracht wat je volgens mij rustig als fascisme kunt omschrijven. Daar was bijvoorbeeld een onbestemde... Lees verder →
In 'L' doet Marita Mathijsen iets wat goed beschouwd niet kan: de lezer van de XIX-de eeuw aan het woord laten en hem laten vertellen wat hij van boeken vindt, los van wat de 'officiële' geschiedenis van de Nederlandse litteratuur tussen 1800 en 1900 daarover geboekstaafd heeft. Mathijsen, emeritus hoogleraar in de Nederlandse moderne letterkunde... Lees verder →
Arthur Rimbaud (1854-1891) heeft na zijn poëtisch meesterwerk 'Une saison en enfer' en de beëindiging van zijn liefdesrelatie met Paul Verlaine in 1875 niet één dichtregel meer papier gezet. Hij gaf de litteratuur eraan en gaf zich over aan reizen en het schrijven van wat geografische verhandelingen. Maar zo'n vrijwillig afscheid van de litteratuur is... Lees verder →
Net op tijd voor Prinsjesdag! De nieuwe De Republikein is uit, met een bijdrage van mij over Macron en de nagedachtenis van Napoleon. Om rechts de wind uit de zeilen te nemen, heeft Macron plechtig de 200-ste sterfdag herdacht van de man die zich 'keizer van de Republiek Frankrijk' liet noemen en van 1810 tot... Lees verder →
Niet alleen wist Aleksandar Tišma (1924-2003) al jong dat hij een beroemde schrijver wilde worden, hij wist ook waar: in Parijs. Dat van die beroemde schrijver is gelukt - al lijkt Tišma de afgelopen jaren, na zijn overlijden, een beetje vergeten. Maar Parijs - dat is er helaas niet van gekomen. In zijn jonge jaren... Lees verder →
We'll always have Paris 