Grondlegger van een nieuwe wereld

Het zou eigenlijk wel toepasselijk zijn, wanneer 'Le Fondateur', de nieuwe roman van Giuliano da Empoli (1973), niet door hemzelf, maar met AI (artificial intelligence) geschreven was. Het onderwerp is immers hoe een kleine groep super-rijken, van oorsprong bewoners van Silicon Valley in Californië, de wereld naar hun hand zetten, en een eind maken aan... Lees verder →

Schrijvers in oorlog

Er is geen recept. Vroeger, toen voor mijn generatie oorlog nog een volstrekt theoretisch concept leek, was het makkelijk positie kiezen: natuurlijk moest oorlog worden afgewezen, als concept. Wat overigens meningsverschillen over de noodzaak van bewapening - 'si vis pacem, para bellum' - niet uitsloot; zie bijvoorbeeld de protesten in de jaren 1980 tegen de... Lees verder →

Alledaagse oorlog

De Tweede wereldoorlog blijft, in al zijn aspecten, velen bezig houden. Ik las laatst dat het elke dag zeer druk is bij het Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging in Den Haag, waar je dossiers kunt inzien van Nederlanders die er na de Bevrijding van 1945 van werden verdacht - niet zelden ten onrechte trouwens - met... Lees verder →

Een kijkje nemen achter het front

Vermoedelijk ben ik een van de weinige Nederlanders die kan zeggen dat hij de Loebjanka, het hoofdkwartier van de KGB (nu FSB) in Moskou, van binnen heeft gezien en het toch kan navertellen. Het was, als ik mij niet vergis, begin 1990. Ik was al drie jaar weg als Moskou-correspondent voor NRC Handelsblad en het... Lees verder →

Verwend door vrede

Een van de merkwaardigheden van pacifisme is dat deze denkrichting altijd maar van één partij in een mogelijk conflict uitgaat: wíj moeten ons niet tot bewapening of oorlogstaal laten verleiden om de vrede te bewaren. Maar waar principiële pacifisten - of gelegenheids-pacifisten - geen rekening mee houden is de mogelijkheid dat een andere partij ons... Lees verder →

Een binnenlandse vijand komt altijd van pas

Sommige sprookjes zijn te mooi om niet waar te zijn. Neem bijvoorbeeld de geschiedenis van de Katharen in de Zuid-Franse Languedoc, zoals die voortleeft in de talrijke imposante middeleeuwse burchten in de streek, vooral in het departement Aude. Als 'burchten van de Katharen' worden ze door toeristen nog steeds graag bezocht. De mythe ontstond in... Lees verder →

Imperium en despotisme gaan hand in hand

Nu Trumps Washington met Moskou heult en Russische politici Europa regelmatig met een aanval met kernwapens bedreigen, is het misschien moeilijk voor te stellen: er is een tijd geweest dat Russische troepen in Nederland als bevrijders werden ingehaald. Daarvoor moeten we terug naar 1813, toen Kozakken in dienst van de tsaar een einde maakten aan... Lees verder →

Onder vrienden in Moskou

De oorlog in Oekraïne, die al meer dan drie jaar gaande is, was vanaf het begin de bron van veel verkeerde inschattingen. Om te beginnen natuurlijk bij de instigator, de Russische president Vladimir Poetin: diens verwachting dat een paar dagen militaire actie genoeg waren om in Kyiv de wet te verzetten, bleek een ernstige misrekening.... Lees verder →

De gemengde gevoelens van 1989

Het is een gevoel dat je aan het einde van de vakantie kunt hebben: heb ik wel genoeg genoten, elke dag? Razend snel immers went het gevoel, op vakantie te zijn, en vrij. Een soortgelijke spijt zou je kunnen voelen bij de herinnering aan het jaar 1989, en het gevoel dat in het bijzonder veel... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑