(4-2-2014) De jongste bundel van Henk Wesseling is, zoals gewoonlijk, weer buitengewoon schrander en onderhoudend uitgevallen. Wesseling - aan wie ik, maar dat gaan we hier niet behandelen, persoonlijk veel te danken heb - verstaat de kunst van de superieure nonchalance. Het sterkste staaltje daarvan vond ik de verschijning van het boek Verdeel en heers in 1991,... Lees verder →