Op de knieën voor een hoofdredacteur

Als u eens smakelijk wilt lachen, kan ik u van harte de afscheidsspeech van de hoofdredacteur van NRC Handelsblad, vandaag op de Nrc-site, aanbevelen. Niet zozeer vanwege de speech zelf. Die is een nogal voorspelbare manifestatie van snoeverij over de ontwikkeling van de krant in 'zijn' negen jaar. Het lijkt daarbij net alsof er daarvoor... Lees verder →

Rietveld: wereldroem en kamertjeszonde

Wat zou er gebeurd zijn wanneer Gerrit Rietveld (1888-1964) wél in 1923 de uitnodiging van Walter Gropius had aangenomen en zich in Weimar had aangesloten bij het Bauhaus - dit powerhouse van kunstzinnige en maatschappelijke vernieuwing? Die kans liet Rietveld lopen. Wereldberoemd werd hij desondanks, vooral omdat Theo van Doesburg - die over een breed... Lees verder →

DAU, een visum naar nergens

Het eerste teken van onraad is dat het Parijse Théâtre du Châtelet, waar het mega-kunstspektakel DAU deze donderdag zou moeten beginnen, wordt gerestaureerd. Mannen met helmen op hebben de voorgevel van het pand onderhanden en bij de ingang is de vloer opengebroken. En duidelijk niet in het kader van een kunstproject. “Wat zegt u? Dau?... Lees verder →

Uit de Groene: pijnlijk opgewekt

Kort na het begin van Prosecuting Evil vertelt Benjamin Ferencz (geboren 1919) over zijn leven, een afschuwelijk verhaal, van maar anderhalve zin lang eigenlijk. Nog als zuigeling emigreerde hij met de rest van de familie naar de Verenigde Staten, vanuit Transsylvanië, dat net van Hongaars Roemeens was geworden, wat voor het plaatselijke antisemitisme weinig uitmaakte. De... Lees verder →

Uit De Groene: Paradzjanov, genie uit een filmfabriek

Naar de bioscoop gaan was in de Sovjet-Unie een bijzondere ervaring. Naast mijn flat in Moskou zat begin jaren tachtig Kino Pobjeda (Bioscoop de Overwinning). Kaartjes voor toneelvoorstellingen waren moeilijk te krijgen, maar naar de film kon je altijd, voor enkele tientallen kopeken. Ik ben vaak in Kino Pobjeda geweest – Moskou was toen nog een... Lees verder →

Van clown tot dictator

Toen ik op Twitter de 'thread' van David Rothkopf las waarnaar hieronder wordt verwezen, had ik een gevoel van ..uh.. bevrijding. Gelukkig ben ik dus niet de enige die in Trump meer ziet dan een tijdelijke afwijking van de geschiedenis, een belachelijke clown of een symptoom van crisis van de democratie. We hebben te maken... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑