Het Times Literary Supplement legt af en toe schrijvers een vragenlijst voor, een soort 'questionnaire de Proust', maar dan moderner. In het jongste nummer is de beurt aan Lea Ypi, de in 1979 in Albanië geboren schrijfster en filosofe, tegenwoordig hoogleraar politieke theorie aan de London School of Economics. -- “How can I know what... Lees verder →
Mijn recensie van 'Homo criminalis' van Mark Galeotti, in De Nederlandse Boekengids: https://www.nederlandseboekengids.com/20251111-raymond-van-den-boogaard/
Het leven van een schrijver is geen vetpot en dus kon Pierre-Louis Manuel (1751-1793) in 1786 de verleiding niet weerstaan een graantje mee te pikken van 'het schandaal van het diamanten collier'. Dat was verreweg het opzienbarendste schandaal aan het hof van Versailles in de jaren voor de Franse Revolutie en sloeg - geheel onverdiend... Lees verder →
Het Nederlandse huis waarin ik woon, dateert volgens het kadaster uit 1885. Het is een rare gedachte dat in hetzelfde huis waarvan je jezelf als de eigenaar beschouwt, anderen vóór jou lief en leed hebben gedeeld en dat nog zullen doen. In wat ooit de 'chambre de bonne' geweest is, is op de muur een... Lees verder →
Dat ik me van tevoren zo weinig voorstelde van de achtdelige, documentaire televisieserie 'Fortuyn: On-Hollands' van Menna Laura Meijer, komt - achteraf bezien - misschien vooral omdat ik aan die Fortuyn-tijd zelf zeer slechte herinneringen bewaar. In mijn herinnering was er sprake van een irrationele, bijna hysterische uitbarsting die haaks stond op alles wat ik... Lees verder →
De oorlog in Oekraïne, die al meer dan drie jaar gaande is, was vanaf het begin de bron van veel verkeerde inschattingen. Om te beginnen natuurlijk bij de instigator, de Russische president Vladimir Poetin: diens verwachting dat een paar dagen militaire actie genoeg waren om in Kyiv de wet te verzetten, bleek een ernstige misrekening.... Lees verder →
Er is een tijd geweest - nog niet eens zo heel lang geleden - dat de twee belangrijkste dagbladen van Nederland, NRC Handelsblad en de Volkskrant, een wekelijkse culturele bijlage hadden, waarin ruimte was voor uitgebreide essays over kunst, literatuur, film enzovoorts. Op den duur waren daar ook nog eens aparte wekelijkse boekenbijlagen van afgesplitst.... Lees verder →
Het is een gevoel dat je aan het einde van de vakantie kunt hebben: heb ik wel genoeg genoten, elke dag? Razend snel immers went het gevoel, op vakantie te zijn, en vrij. Een soortgelijke spijt zou je kunnen voelen bij de herinnering aan het jaar 1989, en het gevoel dat in het bijzonder veel... Lees verder →
Meer dan een land is Rusland misschien een samenzwering. Alles draagt aan die indruk bij. De taal, die een buitenlander misschien wel nooit echt goed kan leren. De gewoonte om veel dingen, vooral als ze belangrijk zijn, niet uit te spreken omdat het niet aangaat dingen duidelijk te maken die dat toch al zouden moeten... Lees verder →
We'll always have Paris 